เมื่อกี้นั่งดู นภ...เพลินในทไวไลท์

สวีทกี๊ดก๊าดมากๆ...สะท้อนใจจริงๆ

ชั้นจะขึ้นคานมั้ยเนี่ย?? ชั้นพาตัวเองมาอยู่ปากบันไดคานได้ยังไง??

พี่มิก มิ้น etcบอกว่าเราอ่ะมันเรื่องมากช่างเลือก...บ้าหรอ...จะมีปัญญาไปเลือกใครในเมื่อไม่มีตัวเลือกให้เลือกซักกะตัว

ไม่มีปรนัย...มีแค่อัตนัยที่ไม่มีคำตอบ...ถูกblankเอาไว้

(โอ๊ยยย...ไม่คมหรอกค่ะไม่ค๊มมม)

แต่ถ้ากะอีแค่การหาคคำตอบ...การหาคนนั้นคนที่เราจะสามารถอยู่ด้วยได้อย่างสบายใจ

คนที่เราจะสามารถนั่งมองหน้าเค้านานๆโดยไม่ขำไม่ฮา

คนที่นั่งอยู่ด้วยกันเฉยๆนิ่งๆเงียบๆ...ก้อสุขได้(แบบไซเลนไนท์...แต่ไม่เอาไซเรนเลิฟนะ...5555)

คนที่แค่ถือหูโทรศัพท์โดยไม่ต้องพูดก้อโอเคแล้ว...

ถ้าแค่นี้ถือว่าเป็นโจทย์ที่ยากไปเกินกว่าจะหาคำตอบได้

กรูก้อคงได้ขึ้นคานมันคราวนี้

การหาคนดีๆมันจะยากอะไรขนาดน้านนนน

คนดีๆมันเป็นเข็มหรือไง...ชั้นถึงต้องไปงมหาในมหาสมุทร

(อ่ะโห...คมอีกแล้วเว้ยเฮ้ย)

 

แต่ก็บ่นไปงั้น

เป็นอารมณ์อินกับทีวี...ถ้าไม่ได้ดูทีวีก้อไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เล้ย

ทีวีนี่มันช่างทรงอิทธิพลต่อสมองน้อยๆของเรานัก

 

หรือว่ามันจะเป็นพันธุกรรม???

พี่ชายเราเห็นโฆษณาของกินในทีวีเป็นไม่ได้...ต้องอยากกินตาม....ตลอด...

คงเหมือนกันแหละน่า...เราเหนคู่สวิทดิ๊ดดิ้วขนาดนั้นในทีวี...เราก้อต้องอยากมีมั่งดิ๊

ก้อมันเป็นพันธุกรรมหนิหว่า55555

(โทษปี่โทษกลองกันเห็นๆละแก)

 

 

จะว่าไปเรื่องที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือเรื่องฝึกงานตั้งหาก

 

วันนั้น...ไปสมัครธนาคารกรุงเทพ

เรียบร้อยมาก

ผมรัดแน่นเปรี๊ยะ...กระโปรงคลุมเข่า...รองเท้าทุ้มหมด

กะว่าappearanceดีสุดๆเท่าที่ร่างกายในปัจจุบันจะสามารถgenerateให้ได้แล้วอะไรแบบนั้น

ยื่นresume พร้อมtranscriptที่ไม่ค่อยสวยหรูเท่าไหร่ให้เค้าไป

แต่ไม่เปนไร

เค้ารับไปอ่านเค้าก้อไม่ได้ด่าทอว่าเกรดทุเรศทุรังอะไร

การสัมภาษณ์เยี่ยมยอด

ถามมา-ตอบไป

ฉะฉานเป็นที่หนึ่ง

เหลือบไปเห็นหัวresumemที่ยื่นไปแล้ว

ทำให้นึกขึ้นได้ว่า...เอกสารฉบับนี้เคยได้ถูกfaxไปให้ธนาคารกรุงไทยแล้วเมื่อครั้งหนึ่ง

และresumeนั้นก็จั่วหัวด้วยfontอย่างหนาตราช้างว่า

"เรื่องขอสมัครงานที่ธนาคารกรุงไทย..."

...จบข่าว...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่วมไว้อาลัย...ใต้เท้ามิน...

 

 

 

 

 

หลังจากที่ได้ยินคำถามแบบซิมเปิ้ลๆจากเพื่อนแม่ว่า

"ลูกเคยกินลอตตี้บอยยังจ๊ะ...น้ากินแล้วล่ะ ก้อทำมะดาๆนะ"

มันทำให้เราตระหนักว่า

ณ.บัดนี้...เพื่อนแม่(หกสิบแล้ว...)วัยรุ่นกว่าเราอีก

เพราะเราอ่ะ...ยังไม่เคยได้เห็นรูปร่างหน้าตามันด้วยซ้ำ

ว่าให้ลอตตี้เนี่ยมันเปนไง...เคยแต่ได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้าง

(อีหนมปังบ้า...ทำตัวยังกะยูนิคอร์น)

...จนในที่สุด...

ก็ถึงวันนี้วันที่เราตัดสินใจใช้เวลา45นาทีที่มีค่าไปยืนต่อแถวซื้อขนมปัง

45นาทีนี้มีคนมาพยายามผูกมิตรกับเรามากมายเพื่อฝากเราซื้อ

เราเลยรู้จักคนเพิ่มขึ้นเยอะเลย

มีเพื่อนบางคนบอกว่าตัวเองไปรอตั้งเกือบสามชม...

จะบ้าหรอคะ...สามชม

สามชมดิชั้นคงหาแฟนมีสามี มีลูกส่งลูกเรียนจบปริญญาจนมีหลานอีกทีได้เลยล่ะค่ะ

ตลอด45นาทีจะมีกลิ่นหนมปังถูกปล่อยมาเป็นพักๆ

คาดว่าเปนแผนการตลาด

ไม่ให้คนที่ต่อแถวหนีไปไหน...อารมว่าพอคนคิดจะหนีก้อมีกลิ่นมาล่อไว้

เปรียบเสมือนคุกกลิ่นหนมปังนั้นเอง

 

 

สุดท้ายพอได้กินจิงๆ

ตกใจมาก

ตกใจมากจิงๆ

ตกใจจิงๆนะ

ว่า

กูยืนเข้าไปได้ไงสี่สิบห้านาทีเพื่อขนมปังทำมะดาๆเฟือๆเยี่ยงนี้

คือใครไม่เคยกิน

ขอบอกว่าพอกินเข้าไปอ่ะ กลิ่นมันไม่ได้หอมหวลเหมือนที่มันปล่อยออกมาเลยนะ

ดังนั้น

ขอฝากเปนอุทาหรว่า

รอมันเลิกฮิตก่อนละกันแล้วค่อยไปกิน

เพราะมันเป็นขนมที่อร่อยแบบ"เดินผ่านซื้อ"

ไม่ใช่ขนมอร่อยแบบ"ต่อแถวชั่วโมงนึงแล้วซื้อ"

 

 

จบแล้วจ่ะ

ป.ล.วันนี้ดูชั้นเครียดจัง...สงสัยเพราะไปต่อแถวนาน ฮิๆๆๆๆ

เคยเป็นกันบ้างป่ะ...

เวลาได้ยินเพลงอะไรนิดๆหน่อยๆมันจะติดหูแบบเอาไม่ออก

ยิ่งเพลงที่ไม่ชอบนี่มันยิ่งติดมาก

ใครไม่เป็นก้อขอขอเล่าให้ฟังเป็นประสบการณ์...

การสอบมิดเทอมที่ผ่านมา

นึกกันออกนะว่าเวลาสอบเนี่ยแล้วมันต้องการสมาธิในการเขียนบรรยายความคิดตัวเองแค่ไหน

แต่รู้มั้ยฮะ...ในความคิดดิชั้นมีเรื่องอะไรบ้าง

เรื่องสอบน่ะมันไม่ค่อยจะมีเลย

มีแต่ประโยคเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัว...

เฮ ฮี หล่า เย ฮี ลา ยู ยู่ อยู่ ยู ฉี่ ลู หู้ ชี ลู หู ชา ลา ฮา ฮู ลา ยู

...

...

มันคือทำนองเพลงประกอบแดจังกึม...

คือภาษาเกาหลีน่ะ...ฟังไม่รู้เรื่องหรอกนะ...แต่อยากมีส่วนร่วม...เล็กน้อยก้อเอาฮ่าๆๆๆๆ

บ้าป่ะละ???

สรุป...คะแนนสอบแด(ก)(ไม่ลง)จัง(เลยกู)กึม(กึ่มกึ๊ม)

 

 

ย้อนไปตอนม.6 ประมาณปีที่แล้ว(ฮิๆๆๆๆ)

ไปเที่ยวกะเพื่อน

แฟนเพื่อนโทรมาหามันบ่อยมาก

โทรศัพท์เพื่อนเป็นทำนอง

ติ๊ด ตะติ๊ด ติ่ด ติ๊ด....ประมาณนี้

ขณะกำลังเดินชายทะเลอยู่ดีๆเสียงนี้ก้อลอยมากับลมทะเล

"ติ๊ด ตะติ๊ด ติ่ด ติ๊ด"

แต่คราวนี้เสียงมันไม่ได้มาจากมือถือฮ่ะ

มันมาจากปากสวยๆของกรูเอง

ฮิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

บ้ามั๊ยล่ะ

 

 

นี่แค่แซมเปิ้นๆเล็กๆน้อยๆ

คือนึกเรื่องใหญ่ๆไม่ค่อยจะออกแต่อยากจะเขียนระบายขี้

ใครก้ได้ช่วยมาร้องเพลงบอกรักให้ติดหูเราที

จะได้ติดปากไปร้องให้เซมฟัง

อิอิอิอิอิอิ

 

 

รักทุกคนแบบใหญ่ๆ

 

 

 

ไปซื้อแป้งใหม่

คนขายหน้าวอกมาก

เราถามเค้าว่าใช้แป้งเบอไรดี

เค้าบอกเบอนี้ซิ

เราบอก

ไม่วอกไปหรือ

เค้าบอกไม่หรอกพี่ดำกว่าน้องยังใช้เลย

ในความเงียบที่ตามมา

เรากับบันดิดมองหน้ากันพร้อมกับมีความคิดที่เหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"ก้อเออซิ....ไม่มีใครเถียงหนิว่าหน้าพี่ไม่วอก...ตุ่นเป็นลูกชิ้นมาเชียวหนิ"

 

 

 

 

 

 

 

ไปซื้อกระโปรงใหม่

เห็นมันถูก

เพราะมันลดราคา

เน้น...ว่าซื้อเพราะมันลดราคา...และมันถูก

สีชมพู...ผ้าพริ้วๆ

ระรื่นหลั่นล้ามากๆ

กลับมาลองที่บ้าน

แม่ง...ไม่เข้ากับหน้าเลยค่ะ

กูเก่งมากค่ะ...ใส่กระโปงแล้วยังอุดส่าดูแมนได้อีก

 

 

 

 

....ข้อคิดวันนี้ คือ อย่าเห็นแก่ของถูก เพราะคุณอาจดูเหมือนกะเทยได้ง่ายๆ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เป็นไงคะ....เขียนแบบนี้ดิชั้นเลยดูป๊อปเลยมั้ยล่ะคะ

มีหนุ่มๆมาจีบด้วย...เหะๆ

ความจริงคือแบบว่าซื้อoilล้างหน้ามาใหม่ไง...กำลังตัดสินใจว่าจะเลิกใช้อันเก่าดีป่าวส์

ครั้นจะมาเขียนว่าเลือกโฟมล้างหน้าอันไหนดี

มันก้อดูทำมะดาไป...เหะๆๆ

 

อย่าด่านู๋กวนตรี๊นส์เลยนะ

บางทีก้ออยากimagineให้ตัวเองดูป๊อปๆบ้างไง...แบบหลอกตัวเองวันละนิดจิตหิดเหี่ยว

 

ใครอยากให้เราเขียนถึงหนุ่มๆจริงๆบ้าง ก้อหาหนุ่มๆให้เราซิจ๊ะ...เหะๆ

(<<<ประกาศหาคู่เฉยเลยว่ะ...หน้าด้านชิงๆฮ่ะ)

 

จบแล้ว

 

ป.ล.ตอนนี้ใกล้สอบ...ใกล้บ้า ใครใกล้เป็นบ้าเหมือนกันยกมือขึ้นนนนนน

 

ป.ล.อะเกน...ใครใกล้สอบขอให้อ่านหนังสือให้ทันนะ ขอให้โชคดี ทำได้มั่วถูก ตื่นทัน....โชคดีหลายๆ(ขอให้พรย้อนเข้าตัวเทอญ...ก้อแหม....เค้าอ่ะ...ทำดีหวังผลหนิ)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้มีรุ่นน้องมาทักว่าอ้วนขึ้น...

น้องบอกว่าให้ดูแลตัวเองบ้าง รักษาพิกเจ้อตัวเองนิดนึง

ความจิงน้องเค้าอไม่ใช่คนแรกในรอบปักษ์ที่ผ่านมา

....มีคนโผล่หน้ามาทักทายกันแบบนี้....

5 คนแล้วค่ะ....5คนค่ะ...สองคนแรกมันทักติดกันเลยค่ะ ไม่รู้ว่าไปเตี๊ยมกันมารึป่าว(อยากให้คนสวยกลุ้มใจเลยวางแผนกันใช่มั้ยยยย...ชั้นรู้นะ!!<<<ไม่หลงตัวเองหรอกอีนี่ ฮ่าๆๆๆ)

 

แต่....เปิดซิงวันแรกเลย....ตื่นสายครึ่งชมเลยฮ่ะ

ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองว่าทำไมไม่ปัญญาตื่น....เดาว่านาฬิกาในตัวมันคงทำงานไม่ค่อยดี

 

แต่...ที่ซิทได้อย่างเดียวคือซิทดาวน์แอนด์อีทค่ะ

 

(จะไม่มีการอยากหาที่นั่งในสยามแล้วต้องให้กูกินเพื่อหาร้านนั่งอีกแล้วนะเพื่อนๆ)

แต่....ขณะที่พิมเที่ยงคืนกว่า...กำลังนั่งเปิดถุงขาไก่ กะไวตามิ้วหนึ่งกล่อง

 

แต่....เมื่อวานเรียนชั้นสอง....ขึ้นลิฟท์ค่ะ...

(แกนี่น่าละอายจิงจิ๊งงง ขึ้นชั้นสองเค้ารณรงค์ให้เดินกันนะยะ<<<ไม่ต้องด่าแล้วนะเพื่อนๆ...กูด่าตัวเองแล้ว)

ตอนจะลงยังจะลงลิฟท์ด้วยนะ...ดั๊นนนโดนเพื่อนฉุดลงบันไดซะก่อน...เมื่อยเลยค่ะกู...เหะๆ

 

 

และอีกหลายๆมาตรการที่หลายๆคนแนะนำ และเราคิดว่าจะทำ แต่แค่จำยังจำไม่ได้เลย...

สังเกตว่าในแต่ละมาตรการมันต้องมีแต่เต็มไปหมดเลย แต่อย่างงั้น แต่อย่างงี้...ตอนนี้น้ำหนักก้อเลยยังสมบูรณ์อยู่มาก

ทุกคนช่วยภาวนาให้เราด้วยนะ....ให้เราลดปลิ้นน้อยๆของเราให้ได้ก่อนบายเนียร์

 

จบแล้ว

 

ป.ล.วันนี้คุยกับเพื่อนมีประโยคจับใจเอามาฝาก

บทสนทนา

เรา:อยากเปนแฟนพี่คิวจังเลย

เพื่อน:อยากเป็นแฟน....จังเลย

เรา:ใครคือ...วะ?

เพื่อน:ขอกูไปหามาเติมก่อน

(เรา:โห.....โห....ชอบว่ะ เหมือนตามหาหัวใจ...เน่าดี เอิ๊กกกส์)

 

 

 

 

เอ่อ...สวัสดีค่ะ...วันนี้นะคะ...ลูกไม้จะเข้าสู่โหมดตัวตนที่แท้จริงค่ะ

เอ่อ...ก้อ...แบบว่า...วันนี้ก้อไม่มีอะไรมากนะคะ

ก้อไปเลี้ยงวันเกิดน้องอ๊อฟ..น้องรหัสนะค่ะ...ก็ไม่มีอะไรมาก...ก็ไม่ค่อยช้าหรอกค่ะแค่น้องมันเกิด4ตุลาน่ะค่ะ...ฮิฮิ

 

ก้อแบบว่าไปกินสุนัขดำ....เกรย์ฮาวน่ะนะคะ

กินอิ่มมากเลยล่ะค่ะ...ปลิ้นเลยค่ะ...พุงน่ะนะคะ

กลัวปลิ้นไม่พอค่ะ...ไปกินเค้กต่อค่ะ...ไม่อ้วนไม่ปลิ้นหรอกค่ะ แค่เค้กชอกโกแลต ฮิฮิ

 

และเนื่องจากว่าได้รับทราบมาว่า...ขณะนี้...วงดนตรีที่ดีที่สุดในประเทศไทยที่ชื่อวง Flureน่ะนะคะ ได้ออกวีซีดีแล้ว

ลูกไม้และเพื่อนจึงได้เรียบรุดไป CD Warehouse เพื่อที่จะจับจ่ายวีซีดีอันล้ำค่านี้...มาไว้ในครอบครอง

แต่..เอ่อ..ลูกไม้นะคะ เข้าไปด้วยความเซลฟ์สุดตีน เอ้ยสุดขีดมากเลยค่ะ

แต่ฮิฮิ หาไม่เจอค่ะ...พวกพนักงานมองด้วยค่ะ...เหนมองตั้งแต่เดินเข้าไปแล้วลูกไม้ก้อไม่ทราบว่าเค้ามองกันทำขนมทองเอกหรืออย่างไรนะคะ...สงสัยคงมองคนสวยน่ะค่ะ ฮิฮิ

แต่ก็ตัดสินใจเดินกลับไปที่เคาเต้อไปถามเค้นะคะา...พวกพนักงานขำด้วยค่ะ

ขำกูได้ไงคะ...กูลูกค้านะคะ

ลูกไม้เลยถามว่า

"เอ่อ...โทดนะคะพี่ วีซีดีฟลัวอ่ะค่ะอยู่ไหน"

เอ่อค่ะ...ไอ้พนักงานขำค่ะบอกลูกไม้ว่า

"เอ่อ ไม่มีนะ ฟลัวเค้าไม่ทำวีซีดี"

พร้อมกับทำหน้าเหยีดหยามมาก...ลูกไม้ก้อรวบรวมความสุภาพที่มีอยู่เต็มปรี่ในตัวตอบกลับไปว่า

"เอ่อ ฟลัวเค้าทำแล้วนะคะ"ยังอุดส่ามีคะ นะคะเนี่ย

นังนั่นตอบลูกไม้ว่า

"งั้นที่นี่ก้อไม่มีล่ะน้อง"

ต๊ายยยยย ยัยนี่....กูมาขอซีดีมึงฟรีหรอคะ ลูกไม้เดินสะบัดตูด...เอ้ย...ก้นออกมาเลยค่ะ

ออกมาด้วยความโกรธนะคะ...ทำแบบนี้กับลูกค้าได้ไงคะ...ทุกคนจำไว้เปนบทเรียนนะคะ

 

ก้อ..เอ่อ...น้องก้อได้รับประทานอาหารอิ่มหมีพีมัน..ได้เม้ากันแบบอุ่นใจ

(มีเสียงตะโกนว่าว่า...เม้ายังไงวะคะ..เม้าอุ่นใจ...ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ฮิฮิ)

อ่อ..ลืมไป

ก่อนไปทานข้าวนะคะ...ลูกไม้ก้อได้ไปช๊อปซี่จ๊อปซี่รองเท้ามาอีกสองคู่ค่ะ

คราวนี้ถูกระเบียบ...ไม่ต้องลุ้นอาจารย์สมบูณ์ค่ะ

เดี๋ยวพรุ่งนี้จะใส่เลย

...ก็...ลูกไม้ก็ไม่ค่อยเห่อหรอกค่ะ

 จบแล้วค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 ขอนิดนึงเหอะ.....ไปถ่ายรูปที่เอมกะอีบันดิดเยอะมาก คนมองด้วย.....พวกเรานี่เก้อ ยากจิงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้เปิดคอมมาก้อฟังเพลงยื้อเพลงเดียวเลย พี่โจ้ร้องได้ได้อารมณ์มากๆ ขนาดตอนนี้ไม่ได้เศร้าสร้อยอะไรอยู่เล้ยย แต่พอฟังแล้วมันดึงเรากลับไปตอนที่เราเศร้าที่สุดได้ทันทีจิงๆ ฟังแล้วมันเศร้าสุดๆอยากร้องไห้ แต่ก็ยังฟังอยู่ด๊ายย...อีเพื่อนบอกก็เลิกฟังซิแกจะฟังให้เศร้าทำไม?? จะฟังให้เศร้าทำไมน่ะหรอ....ก็เพราะว่าตอนฟังเพลงแล้วรู้สึกจม...ลึก...ไปกับเพลง มันรู้สึกดีน่ะซี่ มันจมไปกับเพลง มันเศร้าไปกับเพลง แต่มันก้อยังสุขเล็กๆ เพราะตอนที่เราจมไปกับภาพอดีตที่ทำให้เราเศร้า ภาพตอนที่มีความสุขมันก้อเลือนลางขึ้นมาด้วย ในส่วนใหญ่ที่ฟังแล้วเศร้าเราจะได้ชินกับความเศร้าเพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องรู้สึกเศร้าอีกต่อไป ในส่วนน้อยที่ฟังแล้วสุข....เราจะได้จำไว้ จำไว้ว่าเราก้อยังสุขได้....

 

หวังว่าฟังไปเรื่อยๆจะทำให้เราไม่ต้องเศร้าถึงตัวกรรมเวรของเราอีกต่อไป....แล้วเราก็ขออโหสิให้"แก"นะ ชาตินี้ชาติหน้าชาติไหนๆขออย่าได้มาป๊ะมาเจอะมาเจอมาทำให้ใครคนใดคนนึงต้องเศร้าเหมือนเราตอนนั้นหรือต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีกเลย...ส้าธุ

หลังจากลอยกระทงเหงื่อท่วมและตากฝน ร่างกายก้อย่ำแย่มาก เริ่มไม่สบายตั้งแต่เมื่อวาน ตื่นมาก้อปวดหัวเลย แต่ก้อยังไปเรียน อะฮ้า...อะฮั้นน่ะมันสาวแกร่ง ฮัดช่าๆ(ป่าวหรอกความจิงกัวพ่อด่า เพราะรู้สึกว่าโดดหลายครั้งพ่อจับได้ทุกครั้ง)...จิงๆเทอมนี้ไม่อยากโดดวิชาไหนเลย เพราะอาจารย์ดีทุกวิชา(แล้วที่ผ่านๆมาที่แกโดดแกโทดอาจารย์หรอออ???...555+) ยิ่งintro อาจารย์ตั้งใจสอนมากๆ ไม่อยากทำตัวเลวๆเล้ย เกรงใจอาจารย์จริงๆ แต่พอตอนเรียนกระแดะไปนั่งหน้าด้วยนะตั้งใจว่าขยันแน่ๆก้อดันคุยกับเพื่อนซะเยอะเลย ไม่รู้ลูกอีช่างเม้าที่ไหนเข้าสิง คุยๆๆเยอะๆๆมากๆ อีเพื่อนก้อชวนคุยจิงๆ พอได้พักลงไปนั่งกินข้าวเที่ยงซะหน่อย คนก้อเยอะมาก อาการเริ่มออก หัวเริ่มปวด น้ำมูกเริ่มไหล ปากเริ่มไอ อาการเริ่มแย่ เลยรีบโทรหาแม่ให้แม่มารับด่วน ไม่งั้นได้ตายคาโต๊ะแน่ๆเลย...ก่อนกลับบ้านยังอุดส่าซื้อตุ้งติ้งจากแววมาอีกสองอัน<<<<ไหนว่าจะประหยัดๆๆๆๆๆๆ!!...แวววแกต้องรู้แน่ๆใช่มั้ยว่าชั้นมันเปนอีพวกช่างซื้อบ้ายุบ้ายอบ้าคำโคดสะนาแกถึงเอาตุ้งติ้งมาผ่านตาให้ชั้นพร้อมซาวแทรก"เฮ้ย แกอันนี้สวยนะ อันนั้นสวยนะ"ให้ชั้นต้องซื้อทุกรอบเล้ยยย...พอกลับถึงบ้านก้อนอนรวด บ่ายสองถึงห้าโมง สองทุ่มถึงแปดโมง ตื่นมาตอนเช้าก้อเบลอๆ ปวดหัวๆ ไม่รู้ว่าปวดมากเพราะไม่สบายหรือสำออยนอนมากไปแล้วขี้เกียจไปเรียน แต่ตัดสินใจว่าคงจะเพราะสำออยแหละ ก้อเลยตื่นไปเรียนตอนแปดโมง เรียนแมคโคร กระหืดกระหอบไปอีกแล้วเพราะออกจากบ้านสาย(เรียนสิบออกเก้าสี่ห้า..ให้ตายเหอะ เหมือนบ้านอยู่สยาม...) แม่ขับซิ่งมากๆ จะชนคันอื่นหลายรอบแล้ว แต่ก้อยังอุดส่าไปทัน อาจารย์ดั๊นนนนนนนนนนนcancel คลาส มันน่านักรู้มั้ยว่าหนูเสี่ยงตายแค่ไหนมาเรียนclassอาจารย์เนี่ยยย  เฮ้ออออออออ

 

แต่ถึงตัวจะไม่สบาย แต่ใจก้อแหมมมชุ่มชื่นม๊ากกกกกกกกกกส์แต่มันก้ออาจชุ่มฉ่ำกว่านี้ถ้าไม่มีตัวเวรกรรม(คล้ายๆในอหิงสาเลย แต่ใส่เสื้อเชิ๊ดขาวกางเกงดำ) มาคอยขัดจังหวะบ่อยๆ

เมื่อวันพุธได้อยู่ลอยกระทงที่มหาลัย ตอนแรกก้อขี้เกียจมากไม่อยากจะอยู่เลยจิงๆ ยิ่งเพื่อนที่สินกำโทรมาบอกว่าฟลัวเล่นตั้งสี่ทุ่มครึ่งก้อยิ่งไม่อยากอยู่ แต่ว่าก้ออยู่จนได้เพราะมันติดเพื่อนเนี่ยซิ...

 

วันพุธเริ่มด้วยการเรียนmacro กระหืดกระหอบมาเรียนมากๆเพราะกลัวเชกชื่อไม่ทัน แต่กลายเปนพี่ติวเข้า...ก้อเลยเบลอๆช่วยเพื่อนพับแผนที่จุฬาวิชาการ....ทั้งห้องก้อนั่งพับกันไม่มีใครฟังพี่เค้าเลย น่าสงสารจิงจิง พอดีกับที่กระดาษพับหมดไอ้อ้อก้อหิวน้ำ เราเลยพามันลงมากินน้ำด้วยอารมณ์ชั้นไม่ไหวแล้วโว้ยยย....ขอออกเห้อออลงมาเหนรถบริจาคเลือดเลยเดินจะไปบริจาค แต่รถดันยังไม่เปิดพี่เค้าบอกให้กลับมาใหม่ตอนสิบเอดครึ่งให้ไปหาไรกินก่อน ก้อโอเคเด๋วมาใหม่ กะลังเดินเลือกซื้อของกิน กำลังจะสั่งยำไก่ทอด(ไม่ได้กัวหวัดนกเลย กินไก่มันทุกวัน) พี่ที่รถบริจาคเลือดก้อเดินมาคุยด้วย คุยไปคุยมาถึงรู้ว่าเราบริจาคไม่ได้ สภาพร่างกายไม่อำนวย ก้อเลยอดเลย แย่จิงๆ ตั้งใจทำบุญมากๆเลย ไม่เปนไร บริจาคอาทิตย์หน้าก้อได้.....ซักสิบเอ็ดโมงครึ่งอีพวกเพื่อนก้อลงมา ตกลงกันว่าจะใช้เวลาก่อนมาลอยกระทงไปดูหนังกัน ได้หนังที่แอมอยากดูมากๆคือนานะ....มีฉายที่ลิโด้ที่เดียว รอบเที่ยงพอดี....หนังน่ารักดี เนะๆไม่คิดไรมาก แต่มันน่าคิดคือมันจะมีคนแบบนานะ(ทอม)จิงๆเร้ออ...คนที่ดูมีโลกส่วนตัวมากขนาดนั้นแต่ก้อยังมีอารมใส่ใจเพื่อนที่ดูannoyingแบบนานะ(เนะ)ได้อีก ที่สำคัญเลยเสื้อผ้าสวยมาก อยากฉกมาจากจอได้จิงๆจะฉกมาทุกตัวเลย โหยยย ยิ่งตัวสีชมพูดข้างในลูกไม้น้ำตาลนะ โห...งามมากอ่ะ หนังจบไปแบบที่เพื่อนๆที่อ่านการ์ตูนบอกว่าในการ์ตูนยังไม่จบ แต่ในความคิดเรา ตอนจบในหนังก้อโอเคแล้วนะ ทุกอย่างลงตัวดี ดูเนะๆแบบที่หนังเนะๆแบบนี้ควรจะเป็น น่ารักดี

 

วันนั้นแจนก้อมาด้วย สวยปิ๊งมาเชียว พอเห็นอีแจนมา เราก้อกลับบ้านไม่ได้แล้วรู้สึกจะทุเรดเกินไป ไปหามันก้อไม่เคยไปหา พอมันมาดันหนีกลับก่อนอีก ก้อเลยต้องอยู่ ความจิงออยากกลับมากๆเลยอ่ะ ฟลัวเฟลอก้อไม่ค่อยอยากดูแล้วเพราะเล่นที่สินกำดึกเกิ้น ยิ่งเดินเข้ามหาลัยเหนฝุงคนนะ....โห อยากจะกลับบ้านเดี๋ยวนั้นเลย อยากอ้วกมากๆ คนเยอะเกินอ่ะ ไม่ชอบเล้ยยเหนแล้วปวดหัว ยั้วเยี้ยดั้วเดี้ยเตมไปหมด แต่ก้อนะก้อต้องอยู่ก้อถึงขั้นนี้แล้วหนิ....แต่ก้อโชคดีอีกนั่นแหละ เพราะปรากดว่าฟลัวเล่นที่ถาปัดสองทุ่มครึ่ง น่าสงสารจังต้องเล่นตั้งสองที่ทั้งสินกำกะถาปัดในหนึ่งคืน...เหนื่อยแค่ไหนเนี่ยย

 

ได้ดูฟลัวทำให้รู้ว่านักดนตรีเนี่ยมันมีอิทธิพลกับคนแค่ไหน ตอนฟลัวเล่นคนดูเยอะมาก ทุกคนอินมาก ทุกคนมาแบบรักฟลัวจิงๆ เพราะถ้าไม่รักจิงคงไม่มายืนตากเหงื่อ(เหงื่ออกเยอะมาก แบบว่าท่วมเหงื่อตายได้) ร้อนก้อร้อน เหม็นก้อเหม็น(ฮ่าๆๆๆ) บางทีโดนเหงื่อคนอื่นกระเด็นมาโดนอีกต่างหาก พูดแล้วสยอง....แต่ทุกคนก้อมา มาแบบมันมันมันจิงจิ๊งงง ทุกคนร้องตาม ใครร้องไม่ได้ก้อเต้น ยิ่งตอนที่พี่เอิ๊ดจะกระโดดลงมาตีกลองนะ โห...ทุกคนเงียบหมดเลย น่าทึ่งมาก ฟลัวนี่สุดยอดจิงๆ...ฟ้าฝนก้อเปนใจให้กับวงสุดยอดนี้จิงๆ เพราะฝนตกลงมาหลังจากฟัวเล่นจบนิดเดียวเอง ทำให้เราได้ดูฟลัวจนจบไม่ต้องเลิกกลางคัน และเนื่องจากฝนตก ทำให้พวกเราต้องเข้าไปหลบฝนในถาปัด และamazing thailandมากๆ พี่คิวติดฝนที่เดียวกะเรา คนไปขอถ่ายรูปตรึมส์เลย เรายืนละล้าละหลังอยู่นานมากไม่กล้าเข้าไปขอถ่าย แต่ก้อมีไอ้เพื่อนดี ดันผลักเราไปกลางวงซะได้ เค้าหันมามองแบบตกใจนิดๆสายตาเค้าสื่อมากๆว่าอีนี่อะไรของมัน....เราก้อแสนจะเส้ามีเพื่อนชั่วเนี่ย...เฮ้ออ ยังไงก้อตามก้อได้รูปถ่ายกะพี่คิวมาอีกรูป อิอิ หนูเปนกรุปปี้มากๆค่ะ

 

วันนี้จบลงโดยการรอฝนหยุดตก-->>พยายามเรียกtaxi-->>ไม่มีtaxiเลยต้องเรียกตุ๊กๆ-->>นั่งตุ๊กๆไปลงโรงบาลจุรา-->>เรียกtaxi-->>taxiไล่ลงหน้าสวนลุม(taxiเลวจิงๆเหอะ ปล่อยผู้โดยสารลงกลางทางได้ไง??? ตอนเรียกก้อบอกแล้วว่าไปไหน นั่งไปนั่งมาคงคิดได้มั๊งว่าแถวนั้นรถติดเลยปล่อยพวกเราลงเฉยเลย น่าเรียกตำรวจจับนักพวกนี้....จะเจริญมั้ยละพวกเลือกงาน)-->>เดินไปอีกนิด-->>เรียกtaxiได้อีกคัน-->>กลับบ้านนนนนนน 

วันนี้ฝนตกอีกแล้ว ตากฝนเปียกทั้งตัวเหมือนอาบน้ำเลย อุดส่ามีร่มคันใหญ่แต่คนในร่มสมองดั๋นนไม่ใหญ่ตาม เรา สุ ก้อย เกอ เลยเปียกกันสุดๆ แต่ก้อต้องขอบคุณโบ๊ทที่อุดส่าแบกร่มอันโตเท่าบ้านมาพาพวกเราข้ามฝั่ง...ขอบคุนมากอ่ะจ่ะ

 

วันนี้รู้คะแนนอีกตัว คะแนนน่ะไม่ได้ดีมากเลย แต่ความสุขมันล้นมากกว่าคะแนนที่ได้ม้ากกกส์ ความทุกข์กระจิดริดโดนความสุขมโหฬารทับถมจนล้นเป็นความสุขล้วนๆออกมาเลยอ่ะ...ขอบคุณนะเซม...อ๊าย อายจัง

เมื่อวานวันเสาร์ไปฟังงานจุลาวิชาการที่คณะ ฟังพี่กันพูดไปก้อทึ่งไป....พี่กันเก่งจิงๆอ่ะที่สามารถรวบรวมข้อมูลสะเปะสะปะที่พวกเราย่อออกมาเปนงานที่เชื่อมโยงต่อเนื่องกันขนาดนั้น ซูฮกพี่เลยอ่ะ จิงจิ๊งงง....แต่ เอ่อ...พี่คะ ไอ้ที่เราทำมันหายไปไหนอ่ะคะ??? แบบว่าพอจะเข้าใจว่าไอ้หนังสือยกยอนักการเมือง(อดีตนายกเหนียงย้อย)เนี่ยมันเอามาปรับข้อมูลเข้ายาก แต่เอามาแค่หัวข้อก้อได้อ๊ะ.....

 

พอกลับถึงบ้านก้อเริ่มกิน นอน กิน นอน ชนิดต่อเนื่องจนถึงวันนี้ อยากรู้จิงๆว่าคนเราจะสามารถอ้วนได้แค่ไหนถ้าวันๆไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากกินๆกับนอนๆ...เอาจิงๆตอนนี้ก้อไม่กล้าขึ้นตาชั่งเลย กัวว่าถ้าขึ้นไปแล้วมันจะแบบโอ้ มาย ก็อด!!!ตาชั่งวิ่งไม่หยุดไรงี้ รับไม่ได้ค่ะ....

 

เพื่อให้เข้ากับหัวข้อก้อต้องเล่าสองเรื่องนี้ปิดท้าย

เรื่องแรก.....วันนี้มีโทสับโทผิดมาแปลกมากเบอเหมือนโทสับบ้านเราเลย เปลี่ยนแค่หลักแรกไปตัวเดียว.....ถ้าเค้าเปนเนื้อคู่เราแบบturn left turn rightล่ะ???? มันคงจะแปลกดี ถ้าเรามีเนื้อคู่จิงๆเหมือนในtltr...เคยหยิบรูปมาดูด้วยว่าจะมีคนที่อยู่ในรูปถ่ายเราทุกๆรูปมั้ย แล้วมันก้อไม่มีหรอก...หาเนื้อคู่มันคงจะไม่ง่ายขนาดนั้นป่ะ?? ฮ่าๆๆๆๆก้อฝันกันป๊ายยย

 

เรื่องที่สอง....วันนี้หลุยเป็นตัวเชื่อมโยงให้เราได้รู้จักกับเพื่อนสนิทพี่คิวด้วย ได้คุยกันในmsn เราเนี่ยดูเปนกรุ๊ปปี้บ้าดารามากๆ ช่างเสียพิกเจ้อจิงจิ๊งงงฮ่าๆๆๆ ต้องขอบคุณหลุยกะอีบันที่ช่วยให้พิกเจ้อของเราวิกฤตขึ้นทุกวันๆ(esp e-bun)....โลกมันก็กลมจิงจังจิงๆเลย ถ้าสาวไปไกลๆเราจะเปนญาติพี่คิวมั้ยเนี่ย???...จบแล้ว

 

ขอนิดนึงเหอะ...วันนี้ดูแดจังกึม...ทำไมพระเอกไม่ออกเลยวะ??ฮะ???

ตายแล้วอ่ะมีblogกับเค้าด้วย หึหึ...ตั้งใจว่าจะเขียนมันทุกวันเลย ก็ในเมื่อเขียนที่เป็นเล่มจริงๆไม่ได้ ก็ขอหน่อยน่า...ก็ชั้นมันคนไฮเทคหนิ

วันนี้ฝนตกหนักมากตอนแรกข้ามตึกไปเรียนไม่ได้ ก็เลยอยากกลับบ้าน แต่คิดได้ว่าแปลกๆมั้ย ไม่มีปัญญาสาวเท้าห้าเก้าข้ามตึกแต่มีปัญญาวิ่งร้อยกว่าเก้าไปขึ้นแท๊กซี่ได้ ก็เลยได้ผลสรุปว่าควรเลือกที่จะไปเรียนมากกว่า ทางเดินห้าเก้าก็โคดจะมีอุปสรรคเห้ออ...น้ำท่วมแบบอาร้ายยย ข้ามไปได้เท้าก็แฉะแบบเห็นฮ่องกงฟุตอยู่รำไรๆ ขึ้นไปเรียนอังกิดกับอาจารย์นิโคลัส สุดจะเฮฮา แต่สามชมก็เกินไปป่ะ??? เข้าชมที่สามสมาธิก็เริ่มแตกซ่าน หรือเราจะเปนไฮเปอวะ?? เรียนกับอาจารย์นิคทำให้ได้รู้ว่าอาจารย์ที่คาบแรกดูน่าเบื่อเกินจะเรียน กลับกลายเปนอาจารย์ไฮโซเฮฮาแบบจับไปเดี่ยวไมโครโฟนได้เลยแฮะ

....วันนี้ป่านเตือนใหญ่เลยว่าพรุ่งนี้ต้องไปทำงานตอนเช้า เราก็แกล้งป่านใหญ่บอกว่าพร่งนี้จะไม่สบายพร้อมทำท่าทางประกอบการพูดด้วยการจามๆไอๆหลายๆรอบ ทุกคนขำ เราก็ขำเว้ย แต่มันเริ่มไม่ขำเพราะตอนเย็นๆเริ่มจะปวดหัวจริงๆ....ถ้าพรุ่งนี้เราปวดหัวจิงๆพวแกก็ต้องหาว่าเราสะตอแน่ๆใช่มั้ยเล่า เว้ยย....เครดิตกรูก้อดีจิงจิ๊งงงง(<<<อีบันดิดบอก)

....วันนี้ไปซื้อกระโปรงร้านรุ่งมาหนึ่งตัว แบบว่าผ่าหน้าด้วย เอ็กกซ์มากกส์(หรอ??) พี่ถามว่าจะผ่าเพิ่มรึเปล่า....จะบ้าหรอผ่าหน้าเพิ่มเนี่ยนะ จะผ่าไปถึงคอเสื้อหรอคะพี่?? มีของแถมอีกอย่างคือพี่ที่ขายบอกว่าตัวที่ซื้อไปดูผอมกว่าตัวที่ใส่อยู่(ตัวที่ใส่อยู่คือร้านน้อง)....อยากบอกพี่ว่าเอ่อพี่ ไม่ต้องยอก็ได้ค่ะ คือหนูก็ซื้อไปแล้วไรงี้ ฮ่าๆๆๆๆ...จบ

นิดนึงเหอะ...เมื่อกี้ป่านโทรมานัดเรื่องพรุ่งนี้อะเกน ถ้าพรุ่งนี้เจ็บไข้ได้ป่วยจริงๆจะทำไงฮะเนี่ยย???